2019/Cilt 11,Sayı-22

SANATLI SİYERLERDE SEBEB-İ TE’LÎF
Abdulsamet ÖZMEN 
Özet

Klasik Türk edebiyatında süslü nesir sahasının en önemli eserlerinden biri Üveys bin Mehmed (Veysî) (ö. 1038/1628) tarafından kaleme alınan Dürretü’t-Tâc fî Sîreti Sâhibi’l-Mi’râc adıyla bilinen eserdir. Bu eser, Hz. Peygamber’in doğumundan Bedir Savaşı’na kadar olan hadiseleri ihtivâ etmiştir. Daha sonra bu esere Nev’izâde Atâyî (ö. 1044/1634), Bosnalı Sâmi-i Abdulkerim (ö. 1096/1684), Bağdatlı Nazmî-zâde Hüseyin Murtazâ (ö. 1134/1721), Ahmed Tıflî Efendi (ö.1223/1808), Koçhisârî-zâde Süleymân Tâlib (ö. 1206/1792), Koca Ragıp Paşa (ö. 1176/1763) birer; Nâbî (ö. 1124/1712) ise iki zeyl yazmıştır. Çalışmamızın konusu Siyer-i Veysî ve ona zeyl olarak yazılan Siyer-i Atâyî, Siyer-i Nâbî, Siyer-i Nazmî-zâde adlı eserlerin sebeb-i te’liflerinin dil içi çevirilerini yapmaktır. Siyer-i Veysî’ye zikredilen müellifler dışında Bosnalı Sâmi-i Abdulkerim (ö. 1044/1634), Koçhisârî-zâde Süleymân Tâlib (ö. 1206/1792), Ahmed Tıflî Efendi (ö. 1223/1808) de birer zeyl yazmışlardır. Ancak kaynaklarda bu eserlerin muhtevası hakkında fazla malumata rastlanmamıştır. Esere zeyl yazan Koca Râgıp Paşa (ö. 1176/1763) ise eserinin sebeb-i te’lifini kaleme almamıştır.

Anahtar Kelime
Klasik Türk edebiyatı,  siyer,  sebeb-i te’lîf,  süslü nesir,  müellif. 


Tam Metin : PDF